Delen door liefde over de landsgrens

Zorggroep Sirjon zet zich in voor het goede doel!

In samenwerking met Kom over en help zet Zorggroep Sirjon zich in voor twee partnerorganisaties van Kom over en help in Albanië. Vier medewerkers van Zorggroep Sirjon hopen in D.V. oktober 2026 naar Albanië af te reizen om daar kennis en ervaring te delen. Op deze pagina stellen de medewerkers zich aan u voor, kunt u alles lezen over de projecten in Albanië en kunt u zelf bijdragen aan dit mooie project.

Wilt u een financiële bijdrage doen aan dit project? Dat kan via onderstaande button. Let op: u wordt doorgeleid naar de website van Kom over en help.

Doneren

Over het project
Delen door liefde over de landgrens
  • Albanië

  • D.V. oktober 2026

  • Dineke Pongers, Arja Miedema, Marion Wisse & Corrie Duits

Over Albanië

Klik op de afbeelding om meer te lezen

Egi (11) verdient bijzondere waardering

"De zorgen om Egi zijn niet weg, maar er is iets belangrijks bij gekomen: hoop."

Xhoi (22): "Drugs was mijn alles!"

De 22-jarige Xhoi Gjata uit Albanië weet hoe het is om de leegte in je hart te vullen met een verslaving. “Drugs was mijn alles. Totdat je op een punt in je leven terechtkomt waarop je jezelf realiseert dat je niet eens meer van jezelf houdt.”

Stivi (27) is bevrijd van zijn verslavingen

Hij is nog maar 27 jaar en heeft al veel meegemaakt. Stivi komt uit Albanië. Een land waar de armoede en werkloosheid groot is. Veel mensen komen daardoor in de verslaving terecht. Dat overkwam Stivi ook. “Het was zo erg dat ik op een gegeven moment

Egi (11) verdient bijzondere waardering

In sommige plaatsen lijkt het alsof de tijd stilstaat. Zo ook in het dorpje Shalës in Zuid-Albanië. In een oud, traditioneel Albanees huis woont de 11-jarige Egi. Egi heeft na jarenlange onzekerheid over zijn gedrag de diagnose autisme gekregen. Veel kinderen in Albanië met een ontwikkelingsachterstand of gedragsprobleem hebben nagenoeg geen kans op goede hulp en onderwijs. Ook Egi leefde lange tijd afgezonderd van de juiste zorg…

In de woning, waar de armoede duidelijk zichtbaar is, vertelt moeder Elona het verhaal van haar zoon. “Hierbinnen en rondom het huis speelde het grootste gedeelte van Egi’s leven zich af. De afstand tot voorzieningen is groot. We zijn uren onderweg. Daarbij zijn de vervoerskosten hoog dus even naar de stad voor boodschappen of specifieke zorg doen we niet zomaar. Mijn man heeft tijdelijk werk net over de grens, in Griekenland. Hij verdient weinig. En hoewel er veel zorgzame mensen om ons heen staan, is er weinig tot geen begrip voor een jongen als Egi. Daarin staan we echt alleen.”

Plek in de maatschappij
Elona strijkt met een liefdevol gebaar langs de wang van haar zoon. “De zorgen om Egi zijn niet weg, maar er is iets belangrijks bij gekomen: hoop. De steun die we kregen, heeft niet alleen zijn leven, maar ook het onze veranderd. Het is onze grootste wens dat Egi de basisschool afmaakt, nog zelfstandiger wordt en een plekje in de maatschappij zal vinden. Een omgeving waarin hij bijzonder wordt gewaardeerd om wie hij gewoon is.

 

Xhoi (22): "Drugs was mijn alles!"

Zie de video: Gjata (22): “Drugs was mijn alles!”

De 22-jarige Xhoi Gjata uit Albanië weet hoe het is om de leegte in je hart te vullen met een verslaving. “Drugs was mijn alles. Totdat je op een punt in je leven terechtkomt waarop je jezelf realiseert dat je niet eens meer van jezelf houdt.”

Xhoi groeide op in een gezin met twee broers en twee zussen. “Ik had voor het oog een fijne jeugd. We hadden plezier met elkaar en ik was een enthousiast en levendig kind. Maar er was ook een andere kant. Een kant die niemand zag. Mijn vader werkte in het buitenland. Ik heb hem in al die jaren heel erg gemist en had daar meer last van dan ik durfde te zeggen.”

Meer geven dan ontvangen

Om het gemis en verdriet te compenseren, begon Xhoi heel veel liefde aan anderen te geven. “Toen was het even genoeg voor mij om anderen gelukkig te maken, maar niet voor lang.” Al gauw kwam Xhoi erachter dat hij meer gaf dan ontving. En dat hield hij niet vol. Hij sloot zich steeds meer af en dacht niet meer van zichzelf te houden. “Zelfs mijn familie raakte me niet meer.” De herinnering aan die moeilijke tijd komt zichtbaar bij Xhoi naar boven.

Cocaïne als ‘vriend’

Het leek haast een vlucht toen Xhoi besloot om naar de grote badplaats Durres te verhuizen. “In deze stad leerde ik zogenaamde vrienden kennen. Mijn beste vriend was cocaïne. Maar dat heeft toen niet alleen mijn leven, maar ook mijn relaties verwoest. Alles maakte ik kapot. Ik wist totaal niet meer wie ik was en wat ik deed.”
De familie van de jonge Xhoi leed enorm onder zijn leefstijl. Ze deden er alles aan om hun verslaafde zoon en broer te helpen. “Achteraf heb ik gezien dat niet zij mij hielpen, maar dat God mij heeft gered.”

Door God bevrijd

“Ik vond een thuis in het afkickcentrum en volg een programma om helemaal los te komen van mijn verslaving. Iedere dag opnieuw dank ik God dat Hij mij heeft bevrijd en dat ik nu richting anderen mag getuigen van Zijn werk in mijn leven.”

Het is Xhoi’s grote wens om een cursus ‘hoteltoerisme’ te volgen. “Ik heb ooit ervaring opgedaan als ober en na het programma en de afronding ervan wil ik graag in die branche aan het werk.”

Stivi (27) is bevrijd van zijn verslavingen

Hij is nog maar 27 jaar en heeft al veel meegemaakt. Stivi komt uit Albanië. Een land waar de armoede en werkloosheid groot is. Veel mensen komen daardoor in de verslaving terecht. Dat overkwam Stivi ook. “Het was zo erg dat ik op een gegeven moment niet meer voor mezelf kon zorgen. Ik was letterlijk op de bodem van mijn bestaan beland.”

Het leven van de jonge telefoonmonteur bestond uit veel moeilijkheden en problemen. Steun zocht hij bij ‘vrienden’, maar dat leidde tot ernstige verslaving. “Hoewel ik in het bezit ben van een mastergraad Economische Informatica had ik voor mijn gevoel geen toekomst meer. De enige uitweg die ik zag, was het Life Center. Een afkickkliniek voor jonge mannen waar ze een nieuwe en gezonde levensstijl leren ontwikkelen.”

Lage verwachtingen

Stivi had geen idee wat hij moest verwachten. “Zou het er somber zijn? Of zou ik meer de sfeer van een ziekenhuis aantreffen? Hoe zijn de medewerkers, de deelnemers? Zal ik aansluiting vinden? Ik wist het niet. Maar toen ik binnenstapte, zag ik niet alleen een huiselijke omgeving, maar ook vriendelijke gezichten. Warmte die ik niet kende… Ik voelde me welkom.”

Bevrijd

In de kliniek vond Stivi een luisterend oor. “Binnen het programma dat ik volg, leer ik mezelf te uiten en problemen onder ogen te zien. Het was voor mij moeilijk om mensen te vertrouwen. Ik vertrouwde altijd alleen op mezelf. Nu is dat compleet anders. Ik vertrouw op God. Door Hem ben ik bevrijd van onder andere mijn alcoholverslaving en weet ik dat ik een waardevol en geliefd mens ben. Zijn Zoon gaf Zijn leven voor mensen, ook voor mij. ”

Hoopvolle toekomst

Stivi zit op dit moment in de afrondende fase waarin hij onder andere een netwerk opbouwt. Hij bereidt zich voor op zijn oude baan als zelfstandig telefoonmonteur en daarmee op een volwaardige plek in de maatschappij. “De baan die ik had, was mij op het lijf geschreven. Ik had daar heel veel plezier in en ik hoop dat ik mijn telefoonwinkel weer zelf kan runnen. Daarnaast blijf ik als vrijwilliger verbonden aan het Life Center, zodat andere jongeren zien dat je met inzet en toewijding een goed bestaan in Albanië kunt opbouwen. Want God zorgt!”

Even voorstellen

Dineke Pongers

Hallo, ik ben Dineke Pongers (36) en ben sinds 2005 werkzaam binnen Maranatha. Daar ben ik nu na mijn opleiding ‘medewerker maatschappelijk zorg’ twaalf uur actief als activiteitenbegeleider op de verpleegafdelingen de Iris & Orchidee. Daarnaast werk ik nog twintig uur als helpende op de beide verpleegafdelingen. Ik kijk er naar uit om mijn ervaringen die ik door de jaren heen heb opgebouwd binnen Maranatha te mogen delen in liefde tot mijn naasten en daarnaast op een leerzame tijd in Albanië.

Arja Miedema

Graag stel ik mezelf voor als Arja Miedema (35). Met plezier werk ik alweer 14 jaar bij Siloah in Bodegraven. Met diverse doelgroepen heb ik ervaring op mogen doen, van een structuurgroep tot meervoudig complex beperkte medemensen. Mijn vooropleiding is verpleegkundige. Opgedane kennis en ervaring zou ik graag in willen zetten in Albanië om daar mee te denken met onze medemens.

Marion Wisse

Wat werk ik al een tijd bij Siloah. Voorheen in De Beukelaar en de laatste jaren in De Boog in ‘s-Gravenpolder. Maar nog steeds met evenveel toewijding en enthousiasme. Wat bijzonder dat ik: Marion Wisse, dit keer mee kan naar Albanië. Ik wens dat mijn jarenlange ervaring daar tot zegen mag zijn.

Corrie Duits

Mijn naam is Corrie Duits, 31 jaar, en als ambulant begeleider bij Siloah Thuis Midden werk ik graag in thuissituaties waarin ik mensen ondersteun bij het bereiken van hun doelen. Nu ik de kans krijg om mijn kennis en ervaringen te delen in Albanië, ben ik enorm enthousiast. Ik geloof dat iedereen recht heeft op kwaliteit van zorg en ondersteuning, ongeacht waar ze vandaan komen of wie ze zijn. Ik denk dat wij, als zorgverleners, geroepen zijn om voor elkaar te zorgen en elkaar te ondersteunen, en ik voel me gezegend om dit te kunnen doen in mijn werk en nu ook in deze reis in Albanië. Ik kijk uit naar de ervaring en de kans om anderen te ontmoeten die dezelfde passie delen.